دل نوشته های پسرناز
دلم می سوزد برای نامه های پست نشده ای که بوی کهنگی گرفتند! برای گل های سرخی که روی میز آرام آرام خشک شدند! برای حرف های ناگفته ای که گوشه یک سینه تلنبار ماندند! برای بغض های فرو خورده ای که هرگز فرصت شکستن نیافتند! برای اشک هایی که در قاب دو چشم منتظر یخ زدند! برای قلب تنهایی که غریبانه شکست! برای سکوت سنگین خانه ای که هرگز سلام را تجربه نکرد! و برای......... من از نسل وسوسه سیب بهشتم نسل پروانه بودن پرواز کردن در ثانیه ها و گم شدن در لحظه ها من می خواهم همچو سایه همیشه در حال باشم و از فردا گریزان من از حرکت عقربه های ساعت به خود می لرزم از گذشت زمان... نزدیک شدن به روز رستاخیز و بر ملا شدن... سال هاست که همدوش دردم ، سنگ صبور دردم و هم صدای آسمان دیگر فرصتی ندارم که تو را فریاد کنم! سال هاست که از خزان و صدای خش خش برگ های زرد و خشک دلم گرفته. آه ، ای کاش صدایم در دشت های سبز و بی انتهای عشق طنین انداز می شد و کسی زمزمه های دلتنگی ام را می شنید...
امتیاز شما در مورد این سایت ؟
